Το παιδί με το ταμπούρλο

Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτο

Ένα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο.

Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε.

Τι ψυχή βασανισμένη να `ταν άραγε;

Όταν κάνουνε πόλεμο

Όταν κάνουνε πόλεμο

η γη έχει πονόλαιμο

πονάει η καρδιά της

και κλαίνε τα παιδιά της

κι όλο κάνουνε πόλεμο

κι άντε με τον πονόλαιμο

τον άρρωστο λαιμό της

από τον πόλεμό της.

Ενάντια στον πονόλαιμο

στον πόνο και τον πόλεμο

υπάρχει μια ασπιρίνη

άνθρωποι, πέστε ΕΙΡΗΝΗ.

Γιώργος Μαρίνος