Ήταν μια φορά μια ορχιδέα...

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια πανέμορφη ορχιδέα. Καμάρωνε για τα εντυπωσιακά άνθη της και πόσο χαιρόταν όταν άκουγε τους ανθρώπους γύρω της να την θαυμάζουν. Άπλετο φως ήθελε, νερό και αγάπη. Τίποτε άλλο…

Και αν μπορούσε να είχε φωνή θα τους διηγούταν ένα σωρό όμορφες ιστορίες. Ιστορίες αγάπης για ιππότες και πριγκίπισσες , για ονειρεμένα ταξίδια και παραμυθένια παλάτια… Και θα κρατούσε την καλύτερη ιστορία να την πει μόνο σε εκείνη και σε εκείνον…

Αν είχε μόνο φωνή…

Το κουτί με τα χρώματα

Την ημέρα των γενεθλίων της , η μαμά της  Αναστασίας, της έκανε δώρο ένα μεγάλο ξύλινο κουτί γεμάτο από του κόσμου τα χρώματα. Μέσα εκεί έβρισκες  ό, τι τραβούσε η όρεξη ενός μικρού ζωγράφου. Μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, νερομπογιές, κηρομπογιές και τέμπερες σε όλα τα χρώματα και πινέλα σε όλα τα μεγέθη… Όρεξη να είχες μόνο, να ζωγραφίζεις. 

Η Αναστασία, αν και ξετρελαμένη με το δώρο της, επειδή είχε πάει πολύ αργά και έπρεπε να κοιμηθεί, το άφησε πάνω στο γραφείο. Πρωί πρωί την επόμενη μέρα θα ξεκινούσε να ζωγραφίζει.  Έτσι, κοίταξε για λίγο το υπέροχο κουτί, έσβησε το φως και σχεδόν αμέσως την πήρε ο ύπνος. Παντού μέσα στο σπίτι, απόλυτη ησυχία. Παντού, εκτός από το εσωτερικό του ξύλινου κουτιού. Εκεί μέσα γινόταν χαμός…

Παραμύθι: Ένας μυστικός διάλογος με την ψυχή μας

Παραμύθι… Και μόνο η προφορά της λέξης πολλές φορές αρκεί για να μας ταξιδέψει. Τον καθένα μας εκεί που θα ήθελε να πάει.

Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε ξανά τα οφέλη που έχουν τα παραμύθια για τα παιδιά. Έχουν γραφτεί άπειρα άρθρα γι΄αυτό και όλοι λίγο πολύ τα ξέρουμε. Πείτε όμως την αλήθεια. Δεν ήταν το ίδιο ευχάριστο και σε εσάς, όταν διαβάζατε το παραμύθι στα παιδιά σας, τα εγγόνια σας, τα βαφτιστήρια σας; Εγώ θα έλεγα ότι πολλές φορές περισσότερο το ευχαριστιόσασταν εσείς, παρά τα ίδια τα παιδιά. Είμαι σίγουρη ότι κάποιες φορές μάλιστα, όταν δεν ξέρατε το τέλος , παρόλη την κούραση και τη νύστα σας, θέλατε να συνεχίσετε να το διαβάζετε και τότε το μάτι «γαρίδα». Γιατί;