Ο μύθος του ελαφιού (ΑΙΣΩΠΟΣ)

Ένα μεγαλόσωμο ελάφι, σε εποχή καλοκαιριού ,ενώ διψούσε, πλησιάζει σε κάποια καθαρή και βαθιά πηγή και, αφού ήπιε όσο νερό ήθελε, παρατηρούσε τη μορφή του σώματός του.

Η Ελιά και η Καλαμιά

Μια φορά κι έναν καιρό, δίπλα σε μια ελιά είχε φυτρώσει ένα καλάμι.

Η ελιά ήταν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο με πολλά κλαδιά που κρατούσαν τα φύλλα τους όλη τη χρονιά και κάθε δυο χρόνια, έγερναν από το βάρος του καρπού.

Το καλάμι πάλι ήτανε ψηλόλιγνο με καταπράσινα στενόμακρα φύλλα, με ωραιότατα παράξενα λουλούδια που έμοιαζαν με τσαμπιά κι είχανε το σχήμα του αδραχτιού.

Το τζιτζίκι και το μυρμήγκι (Μύθος του Αισώπου)

   Κάποτε ήταν ένα τζιτζίκι και ένα μυρμήγκι. Το τζιτζίκι είχε φτιάξει τη φωλιά του στα κλαδιά ενός δέντρου ενώ το μυρμήγκι στις ρίζες του. 

   Ήταν καλοκαίρι και μόλις ανέτειλε ο ήλιος, το μυρμήγκι ξεκινούσε την εργασία. Έβγαινε από τη φωλιά του και όλη μέρα έψαχνε να βρει σπόρους. Όταν έβρισκε κάποιον, τον φορτωνόταν στην πλάτη και τον κουβαλούσε μες την φωλιά του. Το μυρμήγκι εργαζόταν από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου, ασταμάτητα.

Ο ψεύτης βοσκός (Μύθος του Αισώπου)

      Ήταν κάποτε ένας βοσκός που είχε ένα κοπάδι με αρκετά πρόβατα και ένα μαντρί λίγο έξω από το χωριό του. Κάθε πρωί, οδηγούσε τα πρόβατα σε ένα καταπράσινο λόφο και τα άφηνε να βοσκήσουν με την ησυχία τους.

       Περνούσε την ώρα του παίζοντας την φλογέρα του, αλλά να που μία μέρα την ξέχασε στο μαντρί. ΄Ετσι, μην έχοντας τι να κάνει, σκέφτηκε να σκαρώσει μία φάρσα στους συγχωριανούς του. Ανέβηκε λοιπόν σε ένα βράχο και άρχισε να φωνάζει προς την κατεύθυνση του χωριού: «Βοήθεια συγχωριανοί. Λύκοι τρώνε τα πρόβατα μου. Τρέξτε. Βοήθεια!».

Ο Λαγός και η Χελώνα (Μύθος του Αισώπου)

     Μια ανοιξιάτικη μέρα ο λαγός κορόιδευε τη χελώνα για το αργό της βάδισμα. Ατάραχη η χελώνα, γυρίζει προς το μέρος του και του λέει: «Ας κάνουμε ένα αγώνα δρόμου για να δούμε ποιος είναι ο γρηγορότερος».

   Ο λαγός τότε έσκασε στα γέλια, αλλά δέχτηκε την πρόκλησή της. Ο αγώνας ορίστηκε για το επόμενο πρωινό και όλα τα ζώα του δάσους βοήθησαν για την διεξαγωγή του. Έτσι, το επόμενο πρωί, η αλεπού έδωσε το σύνθημα και ο αγώνας ξεκίνησε.

Ο Βοριάς και ο Ήλιος (Μύθος του Αισώπου)

   Μια φορά κι έναν καιρό ο Ήλιος και ο Βοριάς μάλωναν για το πώς ήταν ο πιο δυνατός. Κι είχαν τόσο πείσμα ώστε κανένας τους δεν υποχωρούσε και δεν έκανε πίσω. Έτσι όμως δεν έβγαινε συμπέρασμα, τόσο πεισματάρηδες ήταν και οι δυο τους.

-Σου προτείνω ένα στοίχημα! είπε τέλος ο Βοριάς. Να διαλέξουμε στην τύχη έναν άνθρωπο κι όποιος από τους δυο μας καταφέρει να του βγάλει την κάπα του, εκείνος θα είναι κι ο δυνατότερος.

- Δέχομαι! είπε ο Ήλιος.