Ο παπαγάλος

Σαν έμαθε τη λέξη «καλησπέρα»

ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:

«Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά.

Τι κάθομαι εδώ πέρα;»

Ο μύθος του ελαφιού (ΑΙΣΩΠΟΣ)

Ένα μεγαλόσωμο ελάφι, σε εποχή καλοκαιριού ,ενώ διψούσε, πλησιάζει σε κάποια καθαρή και βαθιά πηγή και, αφού ήπιε όσο νερό ήθελε, παρατηρούσε τη μορφή του σώματός του.

Έλμερ, ο παρδαλός ελέφαντας

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα κοπάδι ελέφαντες. Ελέφαντες μεγάλοι και ελέφαντες μικροί, ελέφαντες αδύνατοι και ελέφαντες χοντροί, άλλοι ψηλοί και άλλοι κοντοί. Κάποιοι έτσι, κάποιοι αλλιώς, καθένας διαφορετικός, μα όλοι πάντα χαρωποί κι όλοι τους ίδιο χρώμα: γκρι.
Ο Έλμερ ήταν διαφορετικός. Ο Έλμερ ήταν παρδαλός. Ο Έλμερ ήταν κίτρινος και πορτοκαλής και κόκκινος και τριανταφυλλής και γαλάζιος και μαβής και πράσινος και μαύρος και λευκός. Ο Έλμερ δεν είχε διόλου χρώμα ελεφαντένιο.

Ο ελέφαντας και η πεταλούδα (Ε. Ε. Κάμινγκς)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ελέφαντας που όλη μέρα καθόταν και δεν έκανε τίποτα.
Ζούσε μόνος του σ’ ένα σπιτάκι πέρα ψηλά στην κορφή ενός στριφογυριστού δρόμου.
Από το σπίτι του ελέφαντα, ο στριφογυριστός δρόμος κατέβαινε, όλο κατέβαινε γεμάτος στροφές κι έφτανε σε μία πράσινη κοιλάδα, όπου ήταν ένα άλλο σπιτάκι. Στο σπιτάκι εκείνο ζούσε μία πεταλούδα. 

Ο μύθος της Αλκυόνης

Μια φορά κι έναν καιρό στην αρχαία πόλη Τραχίνα της Θεσσαλικής Φθιώτιδας στους δυτικούς πρόποδες της Οίτης, ήταν βασιλιάς ο Κήυκας. Ένας ευτυχισμένος βασιλιάς με όλα τα καλά του κόσμου μαζεμένα πάνω του. Ήταν νέος, ήταν πλούσιος, ήταν γενναίος, ήταν όμορφος. Και ήταν και βασιλιάς, μην το ξεχνάμε! Όλα τα κορίτσια της εποχής του ονειρεύονταν να τον κάνουν άντρα τους. Και εκείνος, όταν αποφάσισε να παντρευτεί, διάλεξε για γυναίκα του μια πανέμορφη κοπέλα, την Αλκυόνη, κόρη του Αιόλου, του θεού των ανέμων, και της Ενάρετης.

Οι δύο λύκοι (ινδιάνικος μύθος)

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας".

Ο ένας είναι το Κακό. – η απαισιοδοξία , ο θυμός, η θλίψη, η απογοήτευση, η αυτολύπηση, η ματαιοδοξία, η υπεροψία.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η αισιοδοξία, η χαρά, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, και η πίστη στο Θεό.

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ..... "Αυτός που ταΐζεις."

Πηγή: mideast

Ο Λύκος, η Αλεπού κι ο Γάιδαρος

Ήτανε μια φορά ένας γάιδαρος παχύς και θρεμμένος και βοσκούσε στο λιβάδι. Τον βλέπει μια αλεπού και τον ωρέχτηκε. Πάει στο λύκο :
-Έλα να δεις λύκο ένα γάιδαρο. Άμα πράμα για φαί !
Πάει ο λύκος βλέπει τον γάιδαρο κι άρχισαν να τρέχουν τα σάλια του.
-Ξέρεις τι να κάνουμε λύκο; λέει η αλεπού.
-Τι; Εσένα κόβει το κεφάλι σου.
-Να αγοράσουμε μια βάρκα και να τη φορτώσουμε ελιές, να πάρουμε τον γάιδαρο μαζί για ναύτη και , άμα βγούμε στο πέλαγος, να τον φάμε ! Άιντε συ, σύρε να πάρεις μια βάρκα κι εγώ πάω να συμφωνήσω με τον γάιδαρο.

Τα τρία γουρουνάκια (των αδερφών Grimm)

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τρία γουρουνάκια που ζούσαν με την μαμά τους. Όταν μεγάλωσαν τα γουρουνάκια η μαμά τους τους είπε:

- Παιδιά μου μεγαλώσατε πια και ήρθε η ώρα να φύγετε από το σπίτι και να πάτε να βρείτε την τύχη σας. Να θυμάστε μόνο πως σε ότι και αν κάνετε να δίνετε τον καλύτερό σας εαυτό και να το κάνετε όσο καλύτερα μπορείτε.

Έτσι τα τρία γουρουνάκια χαιρέτησαν τη μαμά τους και έφυγαν από το σπίτι.

Η Κουκουβάγια και η Πέρδικα

Μια μέρα συνάχτηκαν όλα τα πουλιά και συμφώνησαν να βάλουν τα παιδιά τους στο σχολείο να μάθουν γράμματα. Ήβραν και δάσκαλο και τον διόρισαν. Άνοιξε το σχολείο κι επήραν τα παιδιά τους και τα έγραψαν.
Ύστερα από λίγες μέρες, μερικά παιδιά πήγαν στο σχολείο και δεν ήξεραν το μάθημά τους. Ο δάσκαλος τα άφησε νηστικά το μεσημέρι. Μέσα στα παιδιά που έμειναν τιμωρία ήταν και το παιδί της κουκουβάγιας.

Οι μουσικάντηδες της Βρέμης (των αδερφών Grimm)

    Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας μυλωνάς που είχε έναν γάιδαρο. Ο μυλωνάς δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με την δουλειά που του έβγαζε ο γάιδαρος του και συνέχεια του μιλούσε άσχημα. Άχρηστο τον ανέβαζε, ακαμάτη τον κατέβαζε. Μάλιστα, μια μέρα του είπε ότι θα τον πουλούσε σε άλλους. 

   Το άδικο και η αχαριστία του μυλωνά, πίκραναν πολύ τον γάιδαρο. Έπρεπε να φύγει από εκεί. Είχε έρθει η ώρα να κυνηγήσει τα όνειρά του. Και έτσι αποφάσισε να πάει να γίνει μουσικός στη Βρέμη. Θα έπαιζε λάουτο.

Το τζιτζίκι και το μυρμήγκι (Μύθος του Αισώπου)

   Κάποτε ήταν ένα τζιτζίκι και ένα μυρμήγκι. Το τζιτζίκι είχε φτιάξει τη φωλιά του στα κλαδιά ενός δέντρου ενώ το μυρμήγκι στις ρίζες του. 

   Ήταν καλοκαίρι και μόλις ανέτειλε ο ήλιος, το μυρμήγκι ξεκινούσε την εργασία. Έβγαινε από τη φωλιά του και όλη μέρα έψαχνε να βρει σπόρους. Όταν έβρισκε κάποιον, τον φορτωνόταν στην πλάτη και τον κουβαλούσε μες την φωλιά του. Το μυρμήγκι εργαζόταν από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου, ασταμάτητα.

Ο Λαγός και η Χελώνα (Μύθος του Αισώπου)

     Μια ανοιξιάτικη μέρα ο λαγός κορόιδευε τη χελώνα για το αργό της βάδισμα. Ατάραχη η χελώνα, γυρίζει προς το μέρος του και του λέει: «Ας κάνουμε ένα αγώνα δρόμου για να δούμε ποιος είναι ο γρηγορότερος».

   Ο λαγός τότε έσκασε στα γέλια, αλλά δέχτηκε την πρόκλησή της. Ο αγώνας ορίστηκε για το επόμενο πρωινό και όλα τα ζώα του δάσους βοήθησαν για την διεξαγωγή του. Έτσι, το επόμενο πρωί, η αλεπού έδωσε το σύνθημα και ο αγώνας ξεκίνησε.